Lehoia eta Ilargia

Badiote Lehoia Ilargiarekin maitemindu zela aspaldiren aspaldian; Lehoiak ezin zuen gehiago eta  orro ikaragarria bota zion Ilargiari puztu-puztua : – Jakin,panpoxa,nerea izanen zarela, gaur ez bada bihar eta bihar ez bada etzi…eta etzi ez bada etzidamu…baina, jakin, panpoxa, neure eginen zaitudala bete-betean, neria izanen da zure borobiltasun osoa!- bertze orroa botaz. Ilargik,lasai asko, patxada ederreanIrakurtzen jarraitu “Lehoia eta Ilargia”

Itzala duen oro, existitzen da

Arrastoen markak, pausoen taupaden erritmoan, elurraren zuritasunaren kraskaren melodiaz, bidean ibilitakoa agerian, zuriaren zorian, trabaren itzala topatu arte, elurreko isiltasun beltza bailitzan. Eta, diotsut, giltza Eguzkian dago, bere argia jarraitu beharko baituzu pentagramaren  mugak gainditu ahal izateko, arantzadun nota irristakorrak entonatzen dituzun bitartean, malenkoniaz  zein pasioz, berriz, zure arrastoaren itzala ikusi arte, bestaldean: orduan,izango zara abesti. (Gohartz)